Je kind wordt ouder. En ineens lijkt alles anders. De nabijheid die vroeger vanzelfsprekend was, wordt in de puberteit soms juist afgewezen. Je voelt als ouder dat je kind je nog ontzettend hard nodig heeft, terwijl het je tegelijkertijd het liefst zo ver mogelijk van zich afduwt.

“Maar dat moet hij toch inmiddels zelf kunnen?” Het is een zin die ouders vaak horen. Van school, familie, vrienden of andere ouders. En hoewel zo’n opmerking meestal goed bedoeld is, kan hij behoorlijk binnenkomen. Want wat als jij als ouder juist voelt dat je kind het nog niet alleen kan?

Er zijn woorden die als ouder dwars door je heen snijden. ‘Ik wil niet meer leven.’

Vandaag volgde ik samen met andere gehechtheidsspecialisten een waardevolle bijscholing van Yvonne Loekemeijer met het thema ‘Omgaan met dwang’. Een onderwerp dat veel speelt in de gezinnen die ik begeleid.

Gedrag dat als 'lastig' wordt bestempeld. Controle willen houden. Driftbuien aan het einde van de dag. Boosheid, terugtrekken, huilen of ontploffen om ogenschijnlijk kleine dingen. Gedrag ontstaat nooit zomaar en is zelden onwil. Gedrag is vaak een teken van onmacht. Gedrag vertelt een verhaal.

In het vorige blog “Waarom school niet passend kan zijn” beschreef ik dat school is ingericht voor een gemiddeld ontwikkeld kind. Een kind dat bij de start van de basisschool ongeveer in ontwikkelingsfase 5 van de sociale en emotionele gehechtheid zit.Maar wat als jouw kind daar (nog) niet is?

Stel je voor: je kind wordt vier jaar en gaat naar de basisschool. Voor de meeste kinderen betekent dat: spelen met vriendjes, leren van de juf, jezelf los durven maken van je ouders. In theorie hoort een kind dan emotioneel en sociaal in ontwikkelingsfase 5 van de gehechtheid te zitten; veilig gehecht, vertrouwd en in staat om even de ouder los te laten. Maar wat als jouw kind (nog) niet zover is?

Zondag 12 oktober jl. mocht ik spreken in de prachtige kerk van Vreeland tijdens de verhalenvertelmiddag met als thema ‘Powervrouwen’. Een middag vol openheid, kracht en herkenning. Ik deelde mijn verhaal over Verbindingspracht, over hoe ik mijn hart volgde van communicatie en fondsenwerving naar het werken met ouders van kinderen met (een vermoeden van) autisme of andere ontwikkelingsuitdagingen. Of zoals ik het liever noem: kinderen met een uniek brein. In dit blog lees je de tekst van mijn lezing.

In de Week tegen Pesten komt iets keihard naar boven: kinderen met autisme worden veel vaker gepest dan hun leeftijdsgenootjes zonder autisme. Dat is niet alleen een feit — het breekt harten, zowel bij kinderen als bij ouders. In dit blog lees je recente cijfers en welke impact pesten kan hebben. Verder hoe de Loekemeijermethode verklaart waarom kinderen met autisme vaker gepest worden en wat we samen kunnen doen om verandering te brengen.

Ieder kind dat thuiszit, heeft een andere weg achter de rug. Overprikkeling, prestatiedruk, pesten, onbegrip of een mismatch tussen onderwijs en behoefte: het zijn allemaal factoren die kunnen bijdragen. Kinderen hebben vaak het gevoel gekregen dat zij niet voldoen, dat zij anders zijn, dat zij falen. Terwijl de waarheid is: zíj zijn niet het probleem, maar de omgeving past niet bij wie ze zijn.

Met gemengde gevoelens namen we in de zomer van 2024 afscheid van het speciaal onderwijs. In 2019 kwamen we hier in de hoop het onderwijs te vinden dat wel passend was. In sommige opzichten was dat ook zo. Er was meer tijd, een kleinere klas en meer aandacht. Maar toch waren er keerzijdes.